คำถามดีๆ ในชีวิต บทส่งท้าย

- ๔- ส่งท้ายกล้วยกล้วย- นครสวรรค์--คำตอบ
การบันทึกส่งท้ายการเรียนรู้ในห้วงคำนึงของงานนักศึกษารามา ที่กล้วยกล้วยรีสอร์ทวันที่ 15-17 ต.ค. ที่ผ่านมา คำตอบ ของคำถามที่ผุดขึ้นในการทำงานครั้งนี้และตัวกวนที่บรรจงโยนใส่ตัวเอง คงไม่มีอะไรเหมาะไปกว่าบทสนทนาของฉันกับครูใหญ่(อจ.วิศิษฐ์) ที่ห่างหายไปนาน

ฉัน: งานของพี่นิด กับแอน มีความสุขมากเลย
ใหญ่: ครับ
ฉัน: งาน workshop ที่นกไปทำ กับศรชัย อาประสาท น้ำ
ใหญ่: เป็นอย่างไร? ฉัน: กำลังเขียนบันทึก คราวนี้มันออกเป็นฉากๆ เลย
ใหญ่: ดี อ่านบ้างแล้ว เขียนได้ดีมาก
ฉัน: เพิ่งได้บางคำตอบ การทำอะไรบางอย่าง เหมือนทำเพื่อทดแทนสิ่งที่ตัวเองหายไป รู้สึกชีวิตช่วงวัย นศ. หายไป
ใหญ่: เล่าอีกนิดซิ มันคืออะไร? อ้า โตเร็ว รับผิดชอบเร็ว
ฉัน: และการไปเป็น นศ.พยาบาล อาจเป็นจิตใต้สำนึกของ ตัวเอง ที่ความต้องการช่วงวัยนั้น ต้องการความสดใส อิสระ แต่ต้องไปอยู่ภายใต้กรอบ กฏเกณฑ์ ขอบเขต เป็นความทุกข์อยู่ลึกๆ ส่วนหนึ่ง
ใหญ่: อา นำมันกลับมา เป็นวัยรุ่นได้ตลอดกาล พ่อยังเป็นวัยรุ่นอยุ่เลย
ฉัน: การพยายามกลับไปทำกระบวนการ ให้ นศ.พยาบาล ก็อาจเป็นตรงนี้ ต้องการปลดปล่อยบางอย่าง
พอไปทำให้ นศ. ของอ.นิด อ.แอน วันสุดท้ายรู้สึกสนุก รู้สึกตัวเองกลับไปตื่นเต้น ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ กลับไปเป็นวัยรุ่น
ใหญ่: ดีจัง เอาความสดชื่นไปให้น้องๆ นะ อา ใช่เลย
ฉัน: การทำอะไรใหม่ๆ ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มันต้องตื่นเต้น มีชีวิตชีวา
ใหญ่: ดีจัง
ฉัน: อาจเพราะไปทำ workshop ครั้งนี้ กลับไปถามตัวเองว่า ตอนนกอายุเท่าเขา นกต้องการอะไร
ใหญ่: ดีฉัน: อยากให้สิ่งที่เขาต้องการ มากกว่าพยายามจะให้ทุกอย่างที่เราคิดว่าดี เลยเจอ อ้าว ฉันนี่สาหัสสากรรจ์ ที่แท้ตัวฉันขาดนี่เอง
ใหญ่: อา
ฉัน: ก็เลยรู้สึกดีค่ะ เป็นการเติมเต็มตัวเอง แล้วคนอื่นได้ประโยชน์ด้วยค่ะ เป็นการเติมพลังชีวิต หรือเวลาเป็นเมจิก จริงๆนกที่เป็นวัยรุ่นก็ยังอยู่
ใหญ่: ใช่เลย

น่าจะเป็นคำตอบดีๆอีกหนึ่งคำตอบ ของคำถามดีๆ ในชีวิต "ทำไมถึงมาเป็นกระบวนกร"